142 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است ( در مذمت مال دارى كه مالش را بى جا صرف مىكند ) : ( 1 ) براى كسى كه در غير راه حقّ احسان كند و به غير مستحقّ ببخشد از آنچه بخشيده حظّ و بهره‌اى نيست مگر تمجيد و ستودن مردم فرومايه و بد كار و گفتار نادانان در بارهء او مادامى كه بايشان بخشش مى نمايد ، چه بسيار جواد و بخشنده است و حال آنكه ( در حقيقت جودى نكرده ، بلكه مال خود را تلف و اسراف نموده ، و ) در راه خدا بخل ورزيده است ( و مالش را بى جا و در غير رضاى حقّ صرف كرده و چنين شخصى از ياران شيطان است ، چنان كه در شرح سخن صد و بيست و ششم به اين نكته اشاره شد ) ( 2 ) پس بكسيكه خداوند ثروتى عطاء فرموده ، بايد با آن مال خويشان را كمك و يارى كند ، و از آن مال ( آشنايان را ) مهمانى شايسته نمايد ( بهر كس مناسب حال خودش ) و با اسير و گرفتار را رهائى بخشد ، و از آن به درويش و وام دار عطاء كند ، و بايد شكيبائى ورزد بر اداى حقوق ( واجبه مانند زكات و مستحبهّ مانند صدقات ) و دفع حوادث و پيش آمدها ، و اينها را براى بدست آوردن ثواب و پاداش الهى بنمايد ( نه از روى رياء و خود نمائى ) ( 3 ) پس پيروزمند شدن به اين بخششها ( كه بيان شد ) در دنيا باعث بزرگ شدن و خوشنام بودن و نيكى ، و در آخرت وسيلهء رسيدن بدرجات عاليه است ، اگر خدا بخواهد .